Getuigenis van een familie

Getuigenis over een “redding” van een mantelzorger van haar man die aan Alzheimer leed.

Martine Auriel, vrouw van José Hermans
Marche-en-Famenne

De eerste gedragsproblemen van mijn man kwamen in episodes voor vanaf 1996. Medisch gezien waren er 4 tot 5 jaar nodig om deze ramp “Alzheimer” te noemen. Maar dat wil zeggen dat in augustus 2004 ik reeds sedert 9 ½ jaar mijn geduld gebruikte, mijn fysische en psychische krachten in een poging om te begrijpen wat er die eerste jaren met hem gebeurde en, toen ik “het” uiteindelijk wist, om te trachten hem een zo vredig mogelijk leven te laten leiden. Zijn aandoening heeft me geleidelijk aan 19 kg doen verliezen, bezorgde me rugpijn, pijn in mijn schouders, deed mijn heupzenuw in opstand komen en bracht er me soms toe met tegenzin te leven.

Op een mooie junimorgen toen ik een brief las van de Alzheimer Liga, vernam k het bestaan van “Baluchon Alzheimer”. Diezelfde namiddag heb ik getelefoneerd en heb ik hun diensten gevraagd voor de maand augustus. Waarom twee maanden wachten? Omdat ik moest wennen aan de idee mijn man te “verlaten”. Ik dacht: “de baluchonneuse zal het niet redden, het is veel te moeilijk.”

Ik hield vol, augustus kwam en ik ben vertrokken naar mijn kinderen, die ik al twee jaar niet meer gezien had, omdat ze op 950 km wonen. Ze zijn veearts en hebben een zware job. Het spektakel dat deze ziekte biedt is er geen voor mijn kleinkinderen. Bovendien is de levenskracht van deze laatsten onverdraaglijk voor mijn man.

Deze kleine week heeft me GEGEVEN:
- een ongelooflijke vreugd, gedeeld met mijn zoon, mijn kleinkinderen en hun moeder.
- een gevoel van totale vrijheid in het zo mooie Auvergne, zonder verantwoordelijkheid, zonder dwang
- slapen zonder ongerust te zijn dat ik hem hoor opstaan en de angst dat hij valt.

Bij mijn terugkeer was alles goed verlopen, de baluchonneuse deed het zelfs beter dan ik! Mijn man voelde zich goed en sereen. Zelfs mijn twee honden waren tot in de puntjes verzorgd! En ik was zo blij om hem terug te zien en in zijn ogen de vreugde om het weerzien te zien stralen.

Nu ben ik er weer zeker van dat ik nog van hem houd omdat ik “opgeknapt” ben, “gevuld” met tederheid en geduld, zal ik het kunnen volhouden om hem te geven, wat hij van mij verwacht. Ik ben niet meer vermagerd sedert die eerste baluchonnage. Ik vraag me af wat er van ons geworden zou zijn zonder deze dienst. Ik was aan het einde van mijn krachten en de plaatsing in een instelling joeg me angst aan, het leek me alsof ik er het bijltje bij neergooide, het verlaten van mijn geliefde sedert 31 jaar, het moet verscheurend zijn. Met “Baluchon Alzheimer” heb ik de moed gevonden om op onze weg verder te gaan en het werd zelfs een begin van een zekere zachtheid om te leven.

Sindsdien heb ik beroep gedaan op een tweede baluchonnage en staat er een derde op het programma voor de lente.

Andere getuigenissen van families