Waarom Baluchon Alzheimer ?

Baluchon Alzheimer is een dienst die in 1999 in Québec werd opgericht door Marie Gendron, geboren in Québec en doctor in de gerontologie aan de universiteit van Luik.

De redenen die aan de basis liggen van de oprichting van Baluchon Alzheimer België :

De nood aan een adempauze van de mantelzorgers.

De families wensen hun familieleden met de ziekte van Alzheimer zo lang mogelijk thuis te verzorgen. Er bestaan sedert verscheidene jaren reeds allerlei opvangmogelijkheden zoals dagcentra, thuisoppasdiensten die voor enkele uren komen. Wanneer de mantelzorgers echter de behoefte voelen aan fysische of psychische rust gedurende enkele dagen, is de enige bestaande dienst de tijdelijke opvang in een instelling voor kort verblijf.

Het is evenwel bewezen dat meerdere families slechts aarzelend beroep doen op dit soort diensten omwille van de moeilijkheid van de zieke om zich aan te passen aan een nieuwe omgeving met een groot aantal zorgverstrekkers. De persoon met dementie wordt verward, hij voelt zich meer thuis. Veel families kiezen er dan ook voor geen beroep te doen op dit soort diensten. Zij wensen deze nieuwe stress niet te ondergaan. Het is nochtans zo dat fysische en psychische rust voor de mantelzorgers essentieel is als ze hun familielid verder thuis willen blijven verzorgen.

Nood aan begeleiding van de mantelzorgers

1) nood om te leren
Het gebrek aan kennis over de ziekte van Alzheimer en zijn bijzondere effecten op het lichaam van de zieke ligt vaak aan de oorsprong van onbegrip en ontmoediging bij de mantelzorgers. Bovendien leert de klinische ervaring dat velen onder hen door hun uitputting en de emotionele nabijheid van hun zieke familielid er slechts met moeite in slagen om bepaalde strategieën die hen tijdens voordrachten of lezingen aangeleerd werden toe te passen.
Het verblijf van een hulpverlener gedurende enkele dagen maakt het mogelijk om strategieën op te stellen die de mantelzorger zullen helpen bij hun terugkeer.

2) nood om hun ervaringen te valideren
De mantelzorgers geven vaak aan dat ze niet in staat zijn om op objectieve wijze de verschillende facetten van hun situatie en die van hun zieke familielid te evalueren. Dit zowel op het vlak van de moeilijke situaties als op het vlak van de zelfredzaamheid van de zieke in het dagelijkse leven.

3) nood om te delen
De mantelzorgers voelen zich geïsoleerd. Ze vertrouwen ons toe dat het bijzonder moeilijk is om een gesprekspartner te vinden die op de hoogte is van wat hen dagelijks bezighoudt. Velen onder hen geven aan dat ze zich zelfs niet begrepen voelen door de eigen familie. “ Je moet het 24u op 24u meemaken, om te weten wat het is”, is iets wat men vaak hoort.

Toepasbaarheid van een evaluatie van de capaciteiten van de persoon met Alzheimerpatiënt

Het is algemeen bekend: als men de capaciteiten van een persoon met de ziekte van Alzheimer thuis evalueert of aan de hand van één enkele evaluatie buitenshuis, riskeert men hem onrecht aan te doen. Zo kan bijvoorbeeld een persoon met de ziekte van Alzheimer heel goed een stuk zeep herkennen als hij in zijn eigen badkamer is, maar daar niet toe in staat zijn in het bureau van een arts.

Door de persoon gedurende meerdere dagen in zijn natuurlijke omgeving te observeren, wordt het mogelijk een juistere evaluatie van zijn mogelijkheden te maken. Bovendien kan het delen van deze bevindingen met de hulpverleners die met de persoon met de ziekte van Alzheimer begaan zijn (arts, verpleegkundige, familiale hulp,…) uitermate nuttig zijn voor de multidisciplinaire equipe.